روزی مردی عقربی را دید که درون آب  دست و پا می زند و تصمیم گرفت عقرب را نجات دهد اما عقرب او را نیش زد مرد باز سعی کرد تا عقرب را از آب بیرون بیاورد اما عقرب بار دیگر او را نیش زد . رهگذری او را دید و پرسید :برای چه عقربی را که نیش می زند نجات می دهی؟ مرد پاسخ داد: این طبیعت عقرب است که نیش بزند ولی طبیعت من این است که عشق بورزم. چرا باید مانع عشق ورزیدن شوم فقط به این دلیل که عقرب طبیعتا نیش می زند؟ 

خدای مهربونم 

از وقتی که تو رو با تک تک ذرات وجودم حس کردم و مهربان بودن تو رو با همه وجودم حس کردم ،هر جایی که به کمک تو نیاز داشتم  تو تنهام نذاشتی ، هر موقعی که خواستم باهات حرف بزنم به حرفام گوش دادی

خدای من

محبوب من

عشق ازلی من

روح گمگشته من

از وقتی که خودم رو شناختم یه انسان بودم که فقط خودش رو می دید و هیچی از خدای خودش نمی دونست .

خدایا یادته به هر کسی که می خواست کمکم کنه می گفتم که من یه گمشده دارم و ازش می خواستم که بهم کمک کنه تا اون گمشده خودم رو پیدا کنم ولی هیچ کسی نتونست این آرزوی منو برآورده کنه. یادته چقدر گریه کردم ، چقدر التماست کردم که کمکم کنی تا تو رو بهتر و بیشتر بشناسم ، یاد گریه های شبانه ، یاد نجوای شبانه، یادته بعد از نمازام چقدر گریه می کردم ، التماست می کردم که دستم رو بگیری تا به بیراهه کشیده نشم و بعد از اون هم خواهش و التماس من، تو به من بها دادی و به من توجه کردی و درهای رحمت خودت رو به روی من باز کردی و استادم رو سر راهم قرار دادی تا با اون به تو برسم و به اشتباه کشیده نشم .

مهربان خدایا

وقتی به گذشته خودم نگاه  می کنم که  سرد و تاریک و پر از ظلمت و سیاهی بود و با کمک تو تونستم به روشنی و نور و گرما و هستی پایدار برسم ، دوست داشتم که دست دیگران رو هم بگیرم و این راه روشن رو به اونا هم نشون بدم تا اونا هم به تو برسن و از زندگی خودشون لذت ببرن ولی مثل اینکه اشتباه کردم و ای کاش این آرزو رو در دلم قرار می دادم و هیچ وقت در پی برآورده شدنش اقدام نمی کردم .

بار خدایا

من از اشتباهی که مرتکب شدم پشیمونم و ازت میخوام که منو ببخشی .خدایا مواظب کسی که بهش کمک کردم باش و بهش بگو که چقدر برام عزیزه و بدونه که جایگاهش در قلب من خیلی بیشتر از اون چیزیه که در فکرش می گنجه و همیشه کمکش کن و هیچ وقت تنهاش نذار .

خدای من

کلبه خلوت و حقیر و فقیرانه من یک ساله شد . دقیقا روز یازدهم مرداد سال گذشته برای اولین بار خلوتگه تنهایی خودم رو آغاز کردم تا با  داشتن دوستای خوبی که می یان و نظر می دن احساس تنهایی نکنم .

خدایا تو رو برای همه نعمت هایی ک به من ارزانی داشتی شکر می کنم و خودم و سرنوشت و همه وجودم رو به تو می سپارم و هر طور که خودت خواستی آینده منو رقم بزن و برای من بهترین ها رو قرار بده 

الهی آمین   

هر گاه دلم رفت تا محبت کسي را به دل بگيرد، تو او را خراب کردي، خدايا، به هر که و به هرچه دل بستم، تو دلم را شکستي، عشق هر کسي را که به دل گرفتم، تو قرار از من گرفتي، هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم، در سايه اميدي، و به خاطر آرزويي، براي دلم امنيتي به وجود آورم، تو يکباره همه را برهم زدي، و در طوفان هاي وحشتزاي حوادث رهايم کردي، تا هيچ آرزويي در دل نپرورم و هيچ خيري نداشته باشم و هيچ وقت آرامش و امنيتي در دل خود احساس نکنم... تو اين چنين کردي تا به غير از تو محبوبي نگيرم و به جز تو آرزويي نداشته باشم، و جز تو به چيزي يا به کسي اميد نبندم، و جز در سايه توکل به تو، آرامش و امنيت احساس نکنم... خدايا ترا بر همه اين نعمتها شکر مي کنم.

کاش می شدم  محبت همه را در دلم آشیانه میدادم،

  کاش میشد که رنج دلها را کاهشی جاودانه می دادم 

روزی شیوانا پیر معرفت، یکی از شاگردانش را دید که زانوی غم به بغل ‏گرفته . شیوانا نزد او رفت و جویای احوالش شد. شاگرد لب به سخن گشود و از بی وفائی یار صحبت کرد اینکه دختر مورد علاقه اش به او جواب منفی داده و... شاگرد گفت که سالهای متمادی عشق دختر را در قلب خود حفظ کرده بود ‏و با رفتن دختر باید برای همیشه با عشقش خدا حافظی کند....‏

کوله بارم اگر چه از توشه راه تهی است ، انباشته از توکل که هست .

اگر چه از پنجه های وحوش گناهانم بر چهره ام خون ترس نشسته است.

اگر چه دستم از آنچه کرده است می لرزد و اگر چه موریانه های بیم ،

استواری پاهایم را سست کرده است ، دلم امیدوار رحمت توست و خاطرم

جمع لطف تو .

اگر چه خزه گناهانم مرداب دلم را هر لحظه به عفونت عذاب نزدیک می کند ،

آفتاب اطمینان به تو هنوز در آسمان وجودم می درخشد .

اگر خواب سرد زمستانی گناه ، دلم را به انجماد کشیده است ، نسیم بهاری

اعتماد به لطف تو درآوندهای دلم هیجان تازه آفریده است .

اگر گناه و غفلت ، استعداد لقای تو را در وجودم به خواب برده است ،

عرفان کرامت و بخششت هر لحظه بر دیواره تن خسته ام آونگ می شود .

خدای من !

در زیر بار سنگین گناه ، دلخوشیم به دستهای مهربان توست

خدایا در کنارم باش و منو تنها نذار

خدایا در کنار تو احساس تنهایی نمیکنم

اگه باور داشته باشیم مطمئن باشید که می تونید.

عزیزان مهربون

از امروز من به هر کدوم از دوستانی که سر می زنم در قسمت نظرات ُ نظر خودم رو به صورت خصوصی برای نویسنده می فرستم. البته دلیلش رو توی نظرم می گم.

فقط می خواستم که اطلاع داشته باشیدتا خدایی ناکرده نگید که چقدر بی وفا و بی معرفت هستم .

پس منتظرم باشید.منو بگیرید که اومدم!؟

باور کنید ...

    تمام هستی ام نیلوفری بود، تو هستی مرا چیدی و رفتی

   کنار انتظارت تا سحرگاه ،شبی همپای پیچک ها نشستم

تو از راه آمدی با ناز و آن وقت،تمنای مرا دیدی و رفتی

شبی از عشق تو با پونه گفتم،دل او هم برای قصه ام سوخت

غم انگیزست تو شیدائیم را،به چشم خویش فهمیدی و رفتی

چه باید کرد این هم سرنوشتی ست،ولی دل را به چشمت هدیه کردم

سر راهت که می رفتی تو آن را،به یک پروانه بخشیدی و رفتی

صدایت کردم از ژرفای یک یاس،به لحن آبی و نمناک باران

نمی دانم شنیدی بر نگشتی،و یا این بار نشنیدی و رفتی

نسیم از جاده های دور آمد،نگاهش کردم و چیزی به من گفت

تو هم در انتظار یک بهانه،از این رفتار رنجیدی و رفتی

عجب دریای غمناکی ست این عشق،ببین با سرنوشت من چها کرد

تو هم این رنجش خاکستری را ،میان یاد پیچیدی و رفتی

تمام غصه هایم مثل باران،فضای خاطرم را شستشو داد

و تو به احترام این تلاطم،فقط یک لحظه باریدی و رفتی

دلم پرسید از پروانه یک شب،چرا عاشق شدن درد عجیبی است

و یادم هست تو یکبار این را،ز یک دیوانه پرسیدی و رفتی

تو را به جان گل سوگند دادم،فقط یک شب نیازم را ببینی

ولی در پاسخ این خواهش من،تو مثل غنچه خندیدی و رفتی

دلم گلدان شب بوهای رویاست،پر است از اطلسی های نگاهت

تو مثل یک گل سرخ وفادار،کنار خانه روئیدی و رفتی

تمام بغض هایم مثل یک رنج،شکست و قصه ام در کوچه پیچید

ولی تواز صدای این شکستن،به جای غصه ترسیدی و رفتی

غروب کوچه های بی قراری،حضور روشنی را از تو می خواست

تو یک آن آمدی این روشنی را،بروی کوچه پاشیدی و رفتی

کنار من نشستی تا سپیده،ولی چشمان تو جای دگر بود

و من می دانم آن شب تا سحرگاه،نگارت را پرستیدی و رفتی

نمی دانم چه می گویند گلها،خدا می داند و نیلوفر و عشق

به من گفتند گلها تا همیشه،تو از این شهر کوچیدی و رفتی

جنون در امتداد کوچه عشق،مرا تا آسمانها با خودش برد

و تو در آخرین بن بست این راه،مرا دیوانه نامیدی و رفتی

شبی گفتی نداری دوست من را،نمی دانی که من آن شب چه کردم

خوشا بر حال آن چشمی که آن را،به زیبایی پسندیدی و رفتی

هوای آسمان دیده ابریست،پر از تنهایی نمناک هجرت

تو تا بیراهه های بیقراری،دل من را کشانیدی و رفتی

کنار دیدگانت چشمه ای بود،و من در پای چشمه تشنه ماندم

تو بی آنکه بپرسی این عطش چیست،ز آب چشمه نوشیدی و رفتی

پریشان کردی و شیدا نمودی،تمام جاده های شعر من را

رها کردی شکستی خرد گشتم،تو پایان مرا دیدی و رفتی

 گفت : من شیطانم
موسی گفت: شیطان تویی؟! خدا آواره هات کند از ما چه می خواهی؟
شیطان گفت: به خاطر منزاتی که نزد خدا داری من آمده ام تا به تو سلام و درود بفرستم.
موسی گفت: این کلاه چیست؟ شیطان گفت: به وسیله این کلاه دل آدمیزاد را می ربایم
موسی گفت: به من بگو به وسیله چه گناهی اگر آدمیزاد مرتکب شود بر او مسلط می شوی.
شیطان گفت: هنگامی که او از خود راضی، خشنود و خوشحال باشد، اعمال نیک خود را زیاد بداند و گناهش در نظرش کوچک شود.

دلم انگاری گرفته ،قد بغض یاکریما

عصر جمعه توی ایوون ،میشینم مثل قدیما

تو دلم میگم آقا جون،تو مرادی من مریدم

من به اندازه وسعم ،طعم عشقتو چشیدم

کاشکی از قطره اشکت ،کمی آبرو بگیرم

یعنی تو چشمه چشمات ،با نگات وضو بگیرم

برای لحظه دیدار از قدیما نقشه داشتم

یه دونه هدیه ناچیز واسه تو کنار گذاشتم

یادم یکی بهم گفت ،هر کی تنهاست توی دنیا

یه دونه نامه خوش خط بنویسه واسه آقاش

کاغذ نامه رو بعدش توی رودخونه بریزه

بنویسه واسه مولاش خاطرت خیلی عزیزه